Een paar jaar geleden begon ik te twijfelen aan mijn weg als acteur.

Niet omdat ik zoveel werk had, verre van: maar opgeven? Dat zat niet in mij. Ik ben een bijter. Ik kan me ergens zo hard in vastbijten dat ik onderweg vergeet waarom ik überhaupt begonnen ben.

Dus stelde ik mezelf de vraag: wat wil ik nou echt met acteren?

Het antwoord was pijnlijk simpel: ik wilde geen opgever zijn. Ik wilde niet voelen dat ik ‘faalde’. Loslaten? Dat woord heb ik pas recent leren uitspreken.

Begrijp me niet verkeerd: spelen is het mooiste wat er is. Spelen is vrijheid. Je kruipt in de huid van een ander en ontdekt dingen die je met je hoofd niet kunt bedenken. Maar de rol van actrice… die knelde. Dat dienstbare, het luisteren naar visies van anderen, aanpassen, dat ben ik gewoon niet. Als kind wist ik al precies wat ik wilde, en hoe ik het wilde. Eigen wijs en vooral doen hoe het voelt voor mij. 

Dus ik begon te schrijven. Eerst vooral als er geen werk was, om personages te ontdekken, te spelen voor mezelf. Maar op een gegeven moment ging ik schrijven om het schrijven. Omdat het moest. Mijn moeder zegt dat ik hele bossen heb opgeschreven  en moeders hebben altijd gelijk. 

In december 2020 kreeg ik mijn eerste steun als maker van CineSud. Mijn eerste film Blauwe Regen werd werkelijkheid. Gemaakt vanuit pure naïviteit, zonder commerciële agenda, gewoon omdat ik iets te vertellen had. Ik mocht mee naar Cannes met CineSud ( talents to Cannes). Ik wist niets van de industrie, stelde de domste vragen en voelde me totaal vrij. 

Daar is het kwartje gevallen: ik ben een maker. En als ik iets doe, ga ik all-in.

Ik volgde een scenarioschrijfopleiding in Londen, deed mee aan het Beloofde Land van Screen Talent NL, het SerieLab van CineSud, ( Marlou Rutten/ Matthijs Bockting) kreeg begeleiding van verschillende scriptcoaches ( Maarten Almekinders, Arzu Kockeng) en werkte samen met Festival Formula die mijn film op mooie festivals kreeg, reisde naar filmfestivals en ontwikkelde mezelf, steeds verder.

Nu, vijf jaar later, werk ik als dramaturg bij Dotink Cinema, ontwikkel een serieplan, werk aan mijn eerste speelfilm en ontmoet fantastische makers. Dit is mijn plek. Dit is waar ik hoor.

Spelen blijf ik doen. 

ps. Foto: Dit ben ik in mijn laatste voorstelling van Urias Boerleider: rauw, vrij, onderzoekend, ongefilterd. Precies zoals ik het wil.