Waarom een filmfestival me inspireert?

Misschien is het het zoute water langs de Zeeuwse kust, of die cabriorit waarin ik bijna dacht dat ik de mosselen kon ruiken. (En ja, ik reed iets te dicht langs de parkeerautomaat… een dikke kras op de gloednieuwe deur. Hoe ga ik dat thuis nu weer vertellen?)
O en ik stond minstens 15 minuten voor een Sluis die al maanden open stond. Ja ik ben niet zo van hier zeg maar.

Maar vooral is het de magie van verhalen. Van samen film kijken en voelen dat je niet de enige bent die zoekt, struikelt, verlangt.

Op een klein festival dat groots aanvoelde, zat ik in een zaal te huilen om een film die me diep raakte. Een kleine jongen, een vader, en het zoeken naar elkaar. Het verlangen naar een vader die zelf strijde. Dat was genoeg. Een film hoeft niet perfect te zijn. Als het maar écht is.

Wat het nóg mooier maakte? Daar zijn met Nicole. Hoe fijn het is om als makers samen te zijn. Om écht te kunnen praten over waar we in zitten. Over het maken, het zoeken, de twijfels, de glans. En dat allemaal met Zeeuwse lucht in onze longen en een bezoekje aan de plaatselijke kringloopwinkel.

Tussen het kijken door was er tijd voor gesprekken, inspiratie, lekker eten én tot mijn eigen verrassing : een interview met de jury.

Totaal onvoorbereid, een beetje wiebelig, maar met een open hart. Want dat is voor mij waar het begint: een echt gesprek, met ruimte voor alles wat er is.
Wat ik voelde? Dat dit is waarom ik maak. Waarom ik schrijf. Waarom ik blijf zoeken naar verhalen die raken, schuren, verbinden.

Dankjewel.